Met de vrienden van de poëzie op ons jaarlijks lof aan de zotheid.
Dit keer in het teken van het 23ste concilie van Chimay.
Zoals steeds per 4 personen een opdracht. Wij hadden gekozen voor een "zwijgend" ontbijt en alle mannen kregen een gepersonaliseerde mijter (gemaakt door Ria) en alle vrouwen een aangepast nonnekapje.Vooraf wist iedereen dat zij/hij met een sober boetekleed aan de deur van het restaurant moest staan.
Brigitte had een kapje met een rood kruis, ik had een mijter als "hulp"bisschop (vandaar de fluo, hulp is ook secour, touring secour, etc...). En dan ontbijten zonder iets te zeggen. Enkel potlood en papier. Hilarisch.
Brigitte weer volop aan het lachen, amper 2 weken na haar zeer zware operatie. Opnieuw dat optimisme.
