vrijdag 23 januari 2009

Zij aan zij




Niets

En dan plots weet je niets meer,
ben je alles vergeten.
Is wat belangrijk was niet meer belangrijk.
Weet je dat alles vergankelijk is.

Ik weet nog hoe ik die avond thuis kwam van het ziekenhuis.
Van bij Brigitte die op intensief lag na haar operatie.
Van uit de recovery waar de chirurg, zelf heel ontroerd, vertelde hoe erg het wel was.
Hoe hij niet alles had kunnen wegnemen. Dat er veel uitzaaïngen waren. Dat het echt niet goed was.
Ik had het wel kunnen denken, de operatie duurde veel te lang.
Tom, de goeie collega' van Brigitte, die me een operatieschort gaf en me naar de recovery bracht. Ongetwijfeld op vraag van de chirurg. Om er bij te zijn als hij het vertelde.
Ik ben zeker 5 keer rond Roeselare gereden zonder dat ik het wist.
Dan weet je plots niets meer.
Nee, dan weet je niets meer...