Ze vraagt me een mail in te tikken die ze me zal dicteren. Om, nu ze nog kan, professor V. en de behandelende artse V.B. van de afdeling nucleaire geneeskunde van het UZ Gasthuisberg te danken voor de kans die ze kreeg en hun goede zorgen. Heel ontroerend, hoe recht uit haar hart ze dit nog kan en wil doen. Een van de moeilijkste mails die ik voor haar moest intikken. Omdat ze hier echt toonde dat ze afscheid aan het nemen was.
Brigitte's woorden, zo ontroerend, zo sterk, zo dankbaar op het einde van haar leven.:
"Dag professor V. en dokter V.B.
Dokter De Wulf heeft jullie ongetwijfeld reeds ingelicht over mijn gezondheidstoestand die nu snel achteruit gaat.
Hoogstwaarschijnlijk haal ik het einde van dit jaar niet meer.
Mijn morfinepomp wordt steeds verhoogd om de pijn meester te blijven en de slechte werking van mijn lever door de uitzaaiïngen maakt dat ik meer en meer in slaap val. De kans is groot dat ik stilaan in een coma raak.
Terwijl ik nog kan wil ik jullie beiden (en de mensen van jullie team) echter bedanken voor de kans en de goede opvang die ik op jullie dienst gekregen heb in het UZ Gasthuisberg.
Mijn welgemeende dank.
Vriendelijke groeten,
Brigitte D' Autry"
Ook het antwoord van zowel professor V. als dokter V.B., nog dezelfde avond, was heel ontroerend. Drukbezette gedreven wetenschappers maar in hun hart nog steeds die dokter die wil helpen, die ongelukkig zijn dat ze aan het einde van hun kunnen zijn. Mooi dat ze ook de tijd nemen om afscheid te nemen. Chapeau.
