Brigitte wilde vandaag nog samen met mij eens naar het graf van haar Pa en haar meter.
Stappen ging al veel moeilijker door de pijn en de ziekte maar ik kon parkeren vlak naast het kerkhof waar een paar inventieve kinderen de oprit van hun huis verhuurden als parkeerplaats voor 1 Euro. Ik vroeg als ze hem voor die prijs ook gingen gewassen hebben tegen dat we terugkwamen maar dat was er teveel aan.
Vroeger gingen we eigenlijk nooit op Allerheiligen naar het kerkhof, meestal een van de dagen ervoor of erna, niet in de drukte maar als alles kalm was en we ook eens door het mooie herfstlandschap konden wandelen. Maar nu dus de dag zelf.
Brigitte wilde nog even goeiedag zeggen, ze voelde dat het de laatste keer ging zijn en dat was ook zo want ze had amper nog een maand te leven.
"Zolang het graf van Pa hier is moet jij ieder jaar in mijn plaats komen" zei ze.
Wat ik ook zal doen.
