Onze laatste skivakantie. Niet zo evident om nog te gaan skiën want door de uitzaaïngen in haar bot was het beendergestel van Brigitte broos geworden. Daarvoor ook dat ze maandelijks baxters moest hebben in het ziekenhuis. Maar we wilden nog eens samen naar Obergurgl waar we zeker bijna 30 maal geweest waren om te skiën. De dokter zei dat ze voorzichtig moest zijn (want hij vond ook dat je iemand die terminaal is niet kunt weigeren om nog een van haar laatste wensen te vervullen). Maar Brigitte was nog steeds een goeie skiër en ze is ook geen enkele maal gevallen. Het was allemaal wel wat trager want de kanker begon zijn tol te eisen. Maar het was heel plezant. Samen met Rita en Noël waarmee we al vele keren in Obergurgl geweest waren. Nooit gepland maar we kwamen elkaar daar altijd tegen. Zoals gewoonlijk ook veel aandacht besteed aan nu en dan een hapje en een drankje. Genieten zonder meer.
Het afscheid in het hotel waar we reeds zoveel geweest waren was wel heel ontroerend. Brigitte had de uitbaters verteld over haar ziekte (kon ze ook niet anders want ze begon heel weinig te eten en men dacht dat het niet lekker was). Ik zie ons nog staan bij het vertrek naar huis. Wetend dat we nooit meer samen daar terug gingen komen. Best moeilijk.
Samen op de Hohe Mut in een lichte sneeuwstorm en een plaatje dat we zoveel van uit onze hotekamer gezien hadden.
Op de piste met Rita en Noël
Gewoon genieten.
Belangrijk, de menukaart in een skihut op 3.100 meter...
